Yerba mate stara jak indiańska kultura.
Historia popularności napoju yerba mate sięga niemalże połowy XVI wieku, kiedy to na tereny zamieszkiwane przez plemię Guarani, w dorzeczu rzeki Parany dotarli Jezuici. Odkryli wówczas oni, że ulubioną „używką” tubylców były liście pewnego gatunku wiecznie zielonego krzewu nazwanego, w konsekwencji ostrokrzewem paragwajskim. Żucie owych liści likwidowało zmęczenie, rozjaśniało umysł oraz łagodziło uczucie głodu. Napary z ziela doprawiane były niekiedy poprzez dodawanie słodkich liści rośliny stewia – całośc ów zwana została yerba mate. Ów naparu nie wynaleźli zatem Jezuiccy misjonarze, a jedynie nazwali to yerba mate – to jest w rzeczywistości zlepek słów Yerba – od łacińskiego Herba – ziele, oraz mate od Języka Keczua – Tykwa. Albowiem Indianie pili ów napar w pojemnikach zrobionych z kłączy tykwy. Swoją droga później ten napar ów misjonarze spopularyzowali dalej, chociaż w Europie jest nadal mało popularny, niemniej w niektórych krajach bliskiego wschodu, na przykład w Syrii, pija się go dość powszechniej. Cóż, być może że napój ów jest znacznie smaczniejszy, wydajniejszy i skuteczniejszy w gorących klimatach. Próbując herbaty przenosimy się do innego świata.